فونداسیون، همان پایه و اساس هر ساختمانی است که تمام وزن سازه را به زمین منتقل میکند. بدون یک فونداسیون محکم، ساختمان استحکام کافی نخواهد داشت و در برابر فشارها و نیروهای مختلف دچار نشست یا ترکخوردگی میشود.
انتخاب نوع فونداسیون به عواملی مثل وزن ساختمان، جنس خاک و شرایط محیطی بستگی دارد. برای اجرای صحیح فونداسیون، از میلگرد و بتن استفاده میشود تا استحکام و پایداری آن تضمین شود. به همین دلیل، قیمت میلگرد یکی از فاکتورهای مهم در هزینه ساخت فونداسیون است. افزایش یا کاهش قیمت میلگرد تأثیر مستقیمی بر هزینه نهایی ساختمان دارد، چرا که میلگرد وظیفه تقویت بتن و افزایش مقاومت سازه را بر عهده دارد.
شناخت انواع فونداسیون و نحوه اجرای آن، به ساخت یک ساختمان ایمن و بادوام کمک میکند. در ادامه، به بررسی انواع فونداسیون و نحوه اجرای صحیح آن میپردازیم.
فهرست محتوا
شالوده ساختمان یا فونداسیون چیست؟
شالوده یا فونداسیون، بخش اصلی ساختمان است که وزن کل سازه را به زمین منتقل میکند و از نشست یا جابهجایی آن جلوگیری میکند. اگر شالوده به درستی اجرا نشود، ساختمان ممکن است دچار ترکخوردگی یا حتی تخریب شود.
برای افزایش استحکام شالوده، آرماتوربندی با استفاده از میلگرد فونداسیون انجام میشود. در این مرحله، میلگردها در یک الگوی مشخص قرار میگیرند تا بتنریزی روی آنها صورت گیرد. همچنین، از میلگرد خرک برای ایجاد فاصله مناسب بین لایههای میلگرد و توزیع یکنواخت بار استفاده میشود. در برخی موارد، برای اتصال بهتر بخشهای مختلف فونداسیون، از شناژ استفاده میشود که به افزایش مقاومت کلی ساختمان کمک میکند.
اجرای اصولی شالوده، همراه با رعایت نکات فنی و استفاده از مصالح باکیفیت، نقش مهمی در پایداری ساختمان دارد و مانع از آسیبهای ناشی از نشست زمین یا فشارهای جانبی میشود.
وظیفه اصلی فونداسیون در ساختمان
فونداسیون یا شالوده، اصلیترین پایه هر سازه است که چند وظیفه اصلی دارد:
- انتقال بار سازه به زمین: فونداسیون وزن کل ساختمان شامل اسکلت، دیوارها، سقف ها و سایر اجزای ساختمان را به زمین منتقل میکند.
- توزیع بار به طور یکنواخت: فونداسیون باعث میشود که بار به صورت یکنواخت بر روی سطح زمین توزیع شود. این امر از نشست نامتقارن ساختمان جلوگیری میکند.
- لنگر انداختن سازه: فونداسیون با در زمین قرار گرفتن، به ساختمان استحکام و لنگر لازم را میدهد تا در مقابل نیروهای افقی مانند باد و زلزله مقاوم باشد.
بنابراین، طراحی و ساخت مناسب پی ساختمان، سطح مناسبی را برای توسعه زیرساخت در سطح مناسب و زیربنای مستحکم فراهم میکند.
انواع فونداسیون
فونداسیون به عنوان بخش اصلی هر ساختمان، وظیفه انتقال بار سازه به زمین را دارد. بسته به نوع ساختمان، شرایط خاک و میزان بار وارده، فونداسیونها در انواع مختلفی اجرا میشوند. در ادامه، مهمترین انواع فونداسیون را بررسی میکنیم.
۱. فونداسیون منفرد (مجزا)
این نوع فونداسیون برای ستونهای تکی استفاده میشود و بیشتر در ساختمانهای سبک و کمارتفاع کاربرد دارد. اگر خاک زیر ساختمان مقاوم باشد، فونداسیون منفرد گزینهای مقرونبهصرفه خواهد بود.
فونداسیون منفرد برای انتقال بار یک ستون به زمین استفاده میشود و بهصورت یک صفحه یا مکعب بتنی در زیر هر ستون اجرا میگردد. این نوع پی معمولا در ساختمانهای سبک، کمطبقه و سازههایی با فاصله مناسب بین ستونها کاربرد دارد. شرط اصلی استفاده از فونداسیون منفرد، مقاومت مناسب خاک و نبود نشستهای نامتقارن است. اجرای ساده و هزینه کمتر از مهمترین مزایای این نوع فونداسیون محسوب میشود.
۲. فونداسیون منفرد با شناژ (باسکولی یا کلاف شده)
برای افزایش استحکام و جلوگیری از جابهجایی فونداسیونهای منفرد، از شناژ استفاده میشود که مانند یک پل، این فونداسیونها را به هم متصل میکند. این نوع پی باعث توزیع یکنواخت بار و افزایش پایداری سازه میشود.
در این نوع فونداسیون، پیهای منفرد توسط شناژهای بتنی به یکدیگر متصل میشوند. شناژها نقش مهمی در افزایش یکپارچگی سازه، کاهش نشستهای نامتقارن و مقابله با نیروهای جانبی مانند زلزله دارند. فونداسیون منفرد با شناژ معمولاً در مناطقی با خاک متوسط یا در ساختمانهایی که احتمال جابهجایی پی وجود دارد، اجرا میشود و ایمنی سازه را بهطور قابلتوجهی افزایش میدهد.
۳. فونداسیون نواری (پی دیواری)
در ساختمانهایی که دیوارهای باربر دارند، از فونداسیون نواری استفاده میشود. این پی به صورت یک نوار بتنی اجرا شده و نیرو را از دیوارها به زمین منتقل میکند.
فونداسیون نواری بهصورت نوارهای بتنی ممتد در زیر دیوارهای باربر اجرا میشود. این نوع پی بیشتر در ساختمانهای سنتی، سازههای آجری و بناهایی که بار اصلی توسط دیوارها منتقل میشود، کاربرد دارد. فونداسیون نواری باعث توزیع یکنواخت بار دیوارها در طول پی شده و از تمرکز تنش در خاک جلوگیری میکند.
۴. فونداسیون گسترده (رادیه ژنرال یا یکپارچه)
زمانی که زمین ساختمان مقاومت کمی دارد و احتمال نشست وجود دارد، از فونداسیون گسترده استفاده میشود. در این روش، یک لایه بتن مسلح کل سطح زیر ساختمان را میپوشاند و نیروها را بهطور مساوی در تمام سطح توزیع میکند.
فونداسیون گسترده زمانی استفاده میشود که ظرفیت باربری خاک کم باشد یا تعداد ستونها زیاد و فاصله آنها کم باشد. در این روش، یک دال بتنی مسلح کل سطح زیر ساختمان را پوشش میدهد و بار سازه بهصورت یکنواخت به زمین منتقل میشود. فونداسیون رادیه ژنرال برای کاهش نشست کلی و نشست نامتقارن بسیار مؤثر بوده و معمولاً در ساختمانهای سنگین، بلندمرتبه و زمینهای سست به کار میرود.
۵. فونداسیون مرکب
این نوع پی ترکیبی از فونداسیونهای منفرد است که به هم متصل شدهاند. در مواقعی که ستونها فاصله نزدیکی دارند و نمیتوان از پی منفرد استفاده کرد، فونداسیون مرکب انتخاب مناسبی خواهد بود.
فونداسیون مرکب ترکیبی از چند پی منفرد است که بهصورت مشترک بار دو یا چند ستون را تحمل میکند. این نوع فونداسیون زمانی استفاده میشود که ستونها فاصله کمی از هم دارند یا محدودیتهایی مانند نزدیکی به مرز زمین وجود دارد. فونداسیون مرکب باعث توزیع متعادل بار ستونها و بهبود عملکرد سازه در برابر نشست میشود.
۶. فونداسیون شمعی
در زمینهای سست و مناطقی که لایههای خاک سطحی تحمل بار ساختمان را ندارند، از فونداسیون شمعی استفاده میشود. در این روش، شمعهای بتنی، فلزی یا چوبی در عمق زمین فرو برده شده و بار سازه را به لایههای مقاومتر منتقل میکنند.
در این روش، شمعها تا رسیدن به لایههای مقاومتر خاک یا سنگ بستر در زمین فرو برده میشوند و بار سازه از طریق آنها منتقل میگردد. شمعها میتوانند بتنی، فلزی یا چوبی باشند و در پروژههای سنگین، پلها و ساختمانهای بلند کاربرد گستردهای دارند.
۷. فونداسیون حفاری (کیسون)
در پروژههای بزرگ مانند پلها و سدها، از فونداسیون کیسون استفاده میشود. این فونداسیون مانند یک محفظه بتنی بزرگ در عمق زمین یا آب قرار میگیرد و استحکام زیادی دارد.
فونداسیون کیسون نوعی پی عمیق است که بهصورت محفظهای بزرگ از بتن یا فولاد ساخته شده و در عمق زمین یا زیر آب قرار میگیرد. این نوع فونداسیون بیشتر در پروژههای خاص مانند پلها، اسکلهها، سدها و سازههای دریایی استفاده میشود. کیسونها توان تحمل بارهای بسیار سنگین را داشته و پایداری بالایی در شرایط سخت محیطی ایجاد میکنند.
۸. فونداسیون پایهای
این نوع فونداسیون برای انتقال بارهای بسیار سنگین به زمینهای سخت و مستحکم طراحی شده و در سازههای خاص مانند برجها و نیروگاهها استفاده میشود.
فونداسیون پایهای برای سازههایی با بارهای بسیار زیاد و متمرکز طراحی میشود. این نوع پی معمولاً در برجها، نیروگاهها، سولههای صنعتی سنگین و سازههای خاص به کار میرود. فونداسیون پایهای بار سازه را به لایههای بسیار مقاوم زمین منتقل کرده و نقش کلیدی در ایمنی و دوام سازههای عظیم ایفا میکند.
هر نوع فونداسیون، با توجه به شرایط زمین و نوع سازه، ویژگیها و کاربردهای خاص خود را دارد. انتخاب صحیح فونداسیون میتواند تأثیر مستقیمی بر ایمنی و عمر مفید ساختمان داشته باشد. در مجموع، انتخاب نوع فونداسیون باید بر اساس مطالعات دقیق خاک و محاسبات مهندسی انجام شود. انتخاب صحیح فونداسیون، نقش مستقیمی در ایمنی، پایداری و افزایش عمر مفید ساختمان دارد و از بروز مشکلاتی مانند نشست، ترکخوردگی و خسارات سازهای جلوگیری میکند.
فونداسیون کم عمق
فونداسیون یا پی کم عمق، سطحیترین نوع فوندانسیون است که در ساختمانسازی استفاده میشود. این نوع پی در لایههای سطحی زمین و با عمقی کمتر از عرض پایه ساخته میشود، معمولاً کمتر از ۳ متر.
ویژگیهای اصلی فونداسیون کم عمق به شرح زیر است:
- عمق آن کمتر از عرض پایه است.
- به طور معمول عمق آن کمتر از ۳ متر است.
- در زمینهایی با ظرفیت باربری مناسب مورد استفاده قرار میگیرد.
- هزینه اجرا و مصالح مصرفی در آن کمتر از فونداسیونهای عمیق است.
فونداسیونهای کم عمق مانند پیهای نواری، پیهای مجزا و پیهای گسترده در این دسته قرار میگیرند. این نوع فونداسیونها در ساختمانهای کوچک و متوسط و با بارهای وارده کم مورد استفاده قرار میگیرند.
پی عمیق ساختمان
پی عمیق ساختمان، نوعی از فونداسیون است که برای انتقال بارهای وارده از ساختمان به لایههای عمیق و مقاوم زمین مورد استفاده قرار میگیرد. این نوع پیها زمانی استفاده میشوند که خاک در عمق های سطحی، دارای مقاومت باربری کافی نباشد.
پی عمیق یک عضو سازهای لاغر است که بارهای ساختمان را به لایههای عمیق خاک منتقل میکند. نسبت عمق به عرض پیهای عمیق باید بیشتر از ۴/۵ باشد. این پیها شامل انواعی مانند پی شمعی، پی استوانهای، پی کاسهای و پی مارپیچی هستند.
پیهای عمیق معمولاً زمانی مورد استفاده قرار میگیرند که ساختمان در زمینهای نرم و ضعیف احداث میشود و فونداسیونهای سطحی قادر به تحمل بارهای وارده نیستند. آنها همچنین در ساختمانهای بلند مرتبه، پلها و سازههای دریایی کاربرد دارند.
در مجموع، پیهای عمیق ساختمان راهکاری مناسب برای انتقال بارهای سازه به لایههای عمیق و مقاوم زمین میباشند و در شرایط زمینشناسی خاص، مزایای زیادی را به همراه دارند.
انواع فونداسیون از نظر مصالح به کار رفته
برای ساخت پی ساختمان از مصالح مختلفی استفاده میشود که هر کدام ویژگیها و کاربردهای خاص خود را دارند. انتخاب نوع فونداسیون به شرایط محیطی، میزان بار سازه و هزینه اجرا بستگی دارد. در ادامه، رایجترین انواع فونداسیون بر اساس مصالح را بررسی میکنیم.
۱. فونداسیون چوبی
این نوع فونداسیون از چوبهای مقاوم در برابر رطوبت ساخته میشود و بیشتر در مناطق مرطوب مانند شمال کشور کاربرد دارد. چوبهایی مانند بلوط و سرو به دلیل دوام بالا برای این نوع پی استفاده میشوند.
۲. فونداسیون آجری
برای سازههای سبک و کوچک، از فونداسیون آجری استفاده میشود. این نوع پی، معمولاً در ساختمانهای یکطبقه یا دیوارهای جداکننده کاربرد دارد و به دلیل هزینه پایین، در پروژههای سنتی و کمهزینه محبوب است.
۳. فونداسیون سنگی
در مناطقی که سنگهای طبیعی بهوفور یافت میشود، از فونداسیون سنگی استفاده میکنند. این پی دوام بالایی دارد و در برابر فشار مقاوم است، اما اجرای آن به نیروی کار ماهر نیاز دارد.
۴. فونداسیون بتنی
رایجترین نوع فونداسیون، فونداسیون بتنی است که با ترکیب سیمان، شن، ماسه و آب ساخته میشود. این نوع پی مقاومت بالایی دارد و برای اکثر ساختمانهای مسکونی و تجاری مناسب است. برای افزایش استحکام، در آن از میلگرد فونداسیون استفاده میشود.
۵. فونداسیون فلزی
در سازههایی که بار زیادی بر روی فونداسیون وارد میشود، از فونداسیون فلزی استفاده میکنند. این نوع پی معمولاً از فولاد ساخته میشود و در ساختمانهای صنعتی یا برجهای مرتفع کاربرد دارد.
هر نوع فونداسیون بسته به شرایط زمین، نوع سازه و هزینههای اجرایی، مزایا و معایب خود را دارد. انتخاب صحیح مصالح در ساخت فونداسیون، تأثیر زیادی بر دوام و استحکام ساختمان خواهد داشت.
مراحل اجرای فونداسیون (شالوده)
پی ساختمان بخش حیاتی هر ساختمان است که وزن سازه را به زمین منتقل میکند. اجرای صحیح فونداسیون نیازمند رعایت مراحل فنی و اصول مهندسی است تا از نشست، ترکخوردگی و سایر مشکلات جلوگیری شود. در ادامه، مراحل اجرای فونداسیون را به زبان ساده بررسی میکنیم.
۱. تسطیح زمین
قبل از هر کاری، زمین باید آمادهسازی شود. با استفاده از لودر یا سایر ماشینآلات، سطح زمین را هموار کرده و موانع اضافی مانند سنگها و گیاهان را حذف میکنند.
۲. پیکنی
در این مرحله، گودبرداری و حفاری برای ایجاد محل مناسب جهت اجرای فونداسیون انجام میشود. عمق و ابعاد پیکنی بر اساس نوع ساختمان و جنس خاک تعیین میشود.
۳. اجرای بتن مگر
پس از گودبرداری، یک لایه نازک از بتن مگر (بتن با عیار کم) روی کف گود ریخته میشود. این بتن، سطح زمین را برای اجرای فونداسیون آماده کرده و از تماس مستقیم بتن اصلی با خاک جلوگیری میکند.
۴. آرماتوربندی فونداسیون
در این مرحله، میلگرد فونداسیون با رعایت فاصلهها و استانداردهای لازم، درون پی قرار داده میشود. آرماتوربندی باعث افزایش مقاومت فونداسیون در برابر نیروهای فشاری و کششی میشود.
۵. قالببندی فونداسیون
پس از آرماتوربندی، قالبهایی از جنس چوب یا فلز در اطراف فونداسیون قرار داده میشوند تا بتن در شکل و ابعاد مورد نظر اجرا شود.
۶. اجرای صفحه ستونها (در اسکلت فلزی)
در ساختمانهایی که دارای اسکلت فلزی هستند، صفحه ستونها قبل از بتنریزی در محل خود نصب میشوند تا ستونهای فلزی بهدرستی بر روی آنها قرار گیرند.
۷. اجرای فونداسیون در زمینهای کلنگی
در ساختمانهایی که زمین آنها قبلاً دارای بنا بوده، ممکن است نیاز به اصلاح خاک و تقویت فونداسیون باشد. در این موارد، مهندسین با بررسی وضعیت زمین، روش مناسبی برای اجرا انتخاب میکنند.
۸. بتنریزی فونداسیون
در آخرین مرحله، بتن با کیفیت بالا داخل قالبها ریخته شده و با استفاده از ویبراتور، هواگیری و یکنواختسازی میشود. پس از بتنریزی، باید چند روز به بتن فرصت داد تا کاملاً سفت و مقاوم شود.
اجرای اصولی فونداسیون، پایه و اساس یک ساختمان ایمن و مقاوم را شکل میدهد. رعایت استانداردها و استفاده از مصالح باکیفیت، تأثیر زیادی در طول عمر ساختمان خواهد داشت.
آرماتورگذاری فونداسیون
آرماتورگذاری فونداسیون یکی از مراحل مهم در اجرای پی ساختمان است که برای افزایش مقاومت بتن در برابر فشار و کشش انجام میشود. بتن به تنهایی در برابر نیروهای کششی ضعیف است، اما با قرار دادن میلگرد فونداسیون در داخل آن، استحکام سازه افزایش مییابد.
در این مرحله، میلگردها طبق نقشههای مهندسی، در فواصل مشخص چیده و به یکدیگر متصل میشوند. برای حفظ فاصله مناسب بین لایههای میلگرد، از میلگرد خرک استفاده میشود. همچنین، در صورت نیاز، شناژ بین بخشهای مختلف فونداسیون اجرا میشود تا بارهای وارده به طور یکنواخت توزیع شوند.
آرماتورگذاری صحیح و اصولی باعث میشود که فونداسیون در برابر نیروهای وارده مقاوم باشد و از ترکخوردگی یا نشستهای ناخواسته جلوگیری شود.
تفاوت پی با فونداسیون چیست؟
پی و فونداسیون اغلب بهجای هم استفاده میشوند، اما از نظر فنی تفاوت ظریفی دارند:
– پی به بخش زیرین سازه گفته میشود که مستقیماً بار ساختمان را به خاک منتقل میکند. پی بیشتر یک مفهوم اجرایی و سنتی است و در ساختمانهای کوچک و معمولی به کار میرود.
– فونداسیون اصطلاحی مهندسیتر و دقیقتر است که کل سیستم انتقال بار سازه به زمین را شامل میشود؛ از جمله پی، شالوده، شناژ و اجزای تقویتی. فونداسیون بر اساس محاسبات سازهای، نوع خاک و بارگذاری طراحی میشود.
بهطور خلاصه، پی جزئی از فونداسیون محسوب میشود و فونداسیون مفهوم کاملتر و تخصصیتری در مهندسی عمران دارد.
اصول طراحی پی ساختمان
طراحی پی یکی از مراحل اساسی در ساخت هر ساختمان است که باید با دقت و بر اساس استانداردهای مهندسی انجام شود. پی، وظیفه انتقال بارهای سازه به زمین را دارد و اگر بهدرستی طراحی نشود، ممکن است ساختمان دچار نشست یا ترکخوردگی شود. در ادامه، مهمترین اصول طراحی پی ساختمان را بررسی میکنیم.
۱. بررسی نوع خاک
قبل از طراحی پی، بررسی جنس و مقاومت خاک ضروری است. خاکهای نرم و سست نیاز به فونداسیون عمیقتر یا تقویتشده دارند، در حالی که در زمینهای مستحکم میتوان از پیهای کمعمق استفاده کرد.
۲. انتخاب نوع پی مناسب
نوع پی بر اساس وزن ساختمان، تعداد طبقات و شرایط زمین تعیین میشود. پیهای منفرد، نواری، گسترده و شمعی از رایجترین انواع پی هستند که هرکدام کاربرد خاص خود را دارند.
۳. محاسبه بارهای وارده
بارهای وارده بر پی شامل وزن ساختمان، وزن زنده (مانند افراد و وسایل)، نیروهای جانبی (باد و زلزله) و فشارهای زیرزمینی است. محاسبات دقیق این بارها برای جلوگیری از نشست یا شکست پی ضروری است.
۴. طراحی آرماتوربندی
برای افزایش استحکام پی، از میلگرد فونداسیون استفاده میشود. در طراحی باید نحوه قرارگیری میلگردها، فاصله بین آنها و میزان بتن مورد نیاز مشخص شود تا مقاومت سازه در برابر تنشهای مختلف افزایش یابد.
۵. رعایت اصول زهکشی و عایقکاری
برای جلوگیری از آسیبهای ناشی از رطوبت، طراحی سیستم زهکشی مناسب و استفاده از عایقهای ضد آب در پی ساختمان اهمیت دارد. در مناطق با سطح آب زیرزمینی بالا، این موضوع حیاتیتر است.
۶. کنترل نشست و پایداری پی
در طراحی پی باید نشست احتمالی ساختمان پیشبینی شود. نشست نامتقارن میتواند باعث ایجاد ترک در سازه شود. به همین دلیل، طراحی باید به گونهای باشد که بارها بهصورت یکنواخت به زمین منتقل شوند.
۷. در نظر گرفتن هزینه و زمان اجرا
علاوه بر مسائل فنی، طراحی پی باید بهصرفه باشد و اجرای آن در مدتزمان معقولی امکانپذیر باشد. استفاده از مصالح باکیفیت و رعایت استانداردها، عمر مفید ساختمان را افزایش میدهد.
طراحی اصولی پی، ایمنی و دوام ساختمان را تضمین میکند. رعایت استانداردهای مهندسی و استفاده از روشهای مناسب باعث میشود که سازه در برابر نیروهای مختلف پایدار بماند.
بیشتر بخوانید: نحوه محاسبه میلگرد فونداسیون
پی ریزی ساختمان برای طبقات مختلف
پیریزی یکی از مهمترین مراحل ساخت هر ساختمان است که نقش اصلی در استحکام و پایداری سازه دارد. نوع پی و روش اجرای آن بسته به تعداد طبقات، وزن ساختمان و جنس خاک متفاوت است.
پیریزی برای ساختمانهای یکطبقه
در ساختمانهای کمارتفاع، معمولاً از پی منفرد یا پی نواری استفاده میشود. این نوع پی هزینه کمتری دارد و برای خاکهای مقاوم مناسب است. ضخامت بتن و میزان میلگرد فونداسیون در این روش کمتر از ساختمانهای بلند است.
پیریزی برای ساختمانهای چندطبقه
در ساختمانهای دو تا پنج طبقه، وزن سازه بیشتر است و باید از پی گسترده یا پی مرکب استفاده شود. در این روش، از بتن مسلح و میلگردهای بیشتر برای افزایش مقاومت استفاده میشود. اگر خاک سست باشد، شناژبندی میان پیها برای توزیع یکنواخت نیرو انجام میشود.
پیریزی برای برجها و ساختمانهای بلند
در ساختمانهای بلند، فشار زیادی به زمین وارد میشود، بنابراین باید از فونداسیون عمیق مانند پی شمعی استفاده کرد. در این روش، شمعهای بتنی یا فلزی در عمق زمین اجرا شده و نیرو را به لایههای مقاومتر خاک منتقل میکنند. آرماتوربندی قوی و استفاده از بتن با مقاومت بالا در این نوع پیریزی ضروری است.
انتخاب صحیح روش پیریزی، تأثیر زیادی در پایداری ساختمان دارد. هرچه طبقات بیشتر باشد، نیاز به پی قویتر و اجرای اصولیتر بیشتر احساس میشود.
بیشتر بخوانید: تفاوت شناژ و فونداسیون
نتیجهگیری
پیریزی ساختمان یکی از اساسیترین مراحل ساخت است که تأثیر مستقیم بر استحکام و پایداری سازه دارد. انتخاب نوع پی باید بر اساس تعداد طبقات، وزن ساختمان و شرایط خاک انجام شود تا از مشکلاتی مانند نشست، ترکخوردگی یا عدم تعادل سازه جلوگیری شود.
برای ساختمانهای کمارتفاع، پیهای سطحی مانند پی منفرد و نواری مناسب هستند، در حالی که برای ساختمانهای بلند و برجها، استفاده از پی گسترده یا شمعی ضروری است. رعایت اصول آرماتوربندی، بتنریزی و شناژبندی در مراحل پیریزی باعث افزایش عمر مفید ساختمان میشود.
در نهایت، یک پیریزی اصولی و استاندارد، ایمنی ساختمان را تضمین کرده و از هزینههای اضافی در آینده جلوگیری میکند.
